What is…


Life is a moment to space only very short period.
We meet,
We know,
We love ,
Finally we apart .
Not only nothing to bring to the world,
But also everything leaves behind on the earth.
I couldn’t know where do I’m from and I can’t predict where do I’ll go……..
I know what I can do is trying to know myself.
If I know one fourth of myself, I can satisfy my life.

Advertisements

Happy Birthday My Soul ! ! !


Happy Birthday My Soul

Happy birthday !! Happy birthday !!
It’s your day, a special day
For a very special person and dear to me
That has always been the best of gifts
That god has sent to me

Happy birthday !! Happy birthday !!
On this day I’ll pray for the best
Of everything and for your wish to come true
For you, and for us till the rest
Of the days to come

Happy birthday !! Happy birthday !!
It’s the day to celebrate not alone but together
You and me may it be forever
All my love I’ll have to offer
On the special day for you who enter my soul !!

“ဧည့္သည္”


လာတုန္းကလည္း တစ္ေယာက္တည္းေနာ့၊
လက္တြဲေခၚကာ အေဖာ္မပါဘူး
ဥစၥာခ်ည္းႏွီး ကိုယ္ထီးတည္း။
ျပန္သြားေတာ့လည္း တစ္ေယာက္တည္းေနာ့
လက္တြဲေခၚကာ အေဖာ္မပါဘူး
ဥစၥာခ်ည္းႏွီး ကိုယ္ထီးတည္း။
လာျပီးေတာ့နား မသြားေသးခင္ ခ်ိန္ေလးတြင္မွ
၀န္းက်င္ခက္ႏြယ္ – ေႏွာင္ၾကိဳးသြယ္ၾက
ျပံဳးရယ္မဲ႔ငို – ခ်စ္မုန္းပိုုၾက
မလိုေဒါသ – လိုေလာဘနဲ႔
ဘ၀ရိပ္ျမံဳ – ကၾကိဳးစံုခဲ႔
ကံကုန္မိုးခ်ဳပ္ – လက္တြဲျဖဳတ္ကာ
သုတ္သုတ္ေဆာလ်င္ – ခရီးႏွင္သည္
တို႔မ်ား ‘ ဧည့္သည္ ‘ ပါတကား။

ေမြးေန႔ အမွတ္ရ

စုန္လိုက္ ဆန္လိုက္


ကၽြႏု္ပ္ ေရကူးတတ္ပါသည္။ သင္တန္းမွာ စနစ္တက်တက္ၿပီး တတ္ကၽြမ္းလာျခင္း မဟုတ္ပါ။ ငယ္ငယ္ကတည္း ေရၾကိဳက္ခဲ့ေတာ့ ကၽြႏု္ပ္ကုိ ေရကန္ထဲ တြန္းခ်တတ္ေသာ အေဖ့ေၾကာင့္ အလန္႔တၾကား ကူးခတ္ရင္း ကူးတတ္လာခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ အနည္းငယ္ၾကီးလာေတာ့ အေဖခရီးသြားရာ ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚေဒသကို ေႏြရာသီ ေက်ာင္းပိတ္ရက္တိုင္း လိုက္ခဲ့ေသာ ကၽြႏု္ပ္ကို ေမာ္ေတာ္ေပၚမွေန၍ ျမစ္ထဲ ေခ်ာင္းထဲ တြန္းတြန္းခ်ကာ ေရမေၾကာက္ေအာင္ သင္ေပးခဲ့သည္။ စနစ္တက် မဟုတ္ေသာ အတတ္ပညာ ျဖစ္ေပမယ့္ ကိုယ့္အသက္ ကုိယ္ ကယ္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ေတာ့ ကူးခတ္ႏိုင္ခဲ့သည္။ ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုးတတ္ေအာင္ သင္ေပးခဲ့ေသာ အေဖ့ေက်းဇူးေတြ…

၁၀တန္းေက်ာင္း မၿပီးခင္အထိ အေဖ့ခင္းေပးခဲ့သည့္ ေျဖာင့္ျဖဴးသာယာေသာ လမ္းေတြကို အခက္အခဲမရွိ ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့ရေပမယ့္ ၁၀တန္း ေအာင္စာရင္းထြက္ၿပီးတာနဲ႔ အေဖခင္းေပးေတာ့ လမ္းမရွိေတာ့ေပ။ လူၾကီးျဖစ္ၿပီ ကိုယ့္လမ္းကိုယ္ေလွ်ာက္ေတာ့ ဆိုၿပီး ကိုယ္တက္ခ်င္ရာ လုပ္ခြင့္ရခဲ့တယ္။ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းေလွ်ာက္တာမွ အစ ဘ၀ေနာင္ေရးအတြက္ အတတ္ပညာရွာေဖြေရးအတြက္ အေဖ၀င္မပါခဲ့။ မွားေနတာေတြေတြ႔မွသာ ေဘးကေန၀င္ေရာက္ ေျပာဆိုေပးျခင္းမွာလြဲ၍ ၀င္မပါခဲ့။ ကိုယ့္စိတ္ႏွင့္ ကိုယ့္ကိုယ္ စဥ္းစားဆံုးျဖတ္ကာ ကိုယ့္ေလွ်ာက္ရမည့္လမ္းကို ေရြးခ်ယ္ခဲ့ရတယ္။ ကိုယ္မွားလွ်င္ ကိုယ္ခံ။

ေရကူးသည္ဆိုသည္မွာ အေျပာလြယ္သေလာက္ တစ္ကယ္ကူးၾကည့္ေတာ့ အေတာ္ခက္သည္။ လက္ကလဲ ခတ္ရေသးသည္။ ေျခေထာက္ကလည္းခတ္ရေသးသည္။ ဒီၾကားထဲ အသက္ရွဴႏိုင္ဖို႔ ၾကိဳးစားရေသးသည္။ အခန္႔မသင့္လို႔ အသက္ရွဴရင္ ႏွာေခါင္းထဲေရ၀င္သြားပါက ခံေပေရာ…

၂၀၀၂ခုႏွစ္၊ သင္တန္းတခုတက္ရင္းမွစတင္က လုပ္ငန္းခြင္သို႔ စတင္၀င္ေရာက္က စမ္းတ၀ါး၀ါးနဲ႔ ဘယ္ေတာ့မွဆံုးမယ္မွန္းမသိတဲ့ ဘ၀ေရျပင္ၾကီးကို စတင္ကူးခတ္ခဲ့ရသည္။ ဟန္ေဆာင္မႈေတြ ကာရံထားတဲ့ မိဘမဟုတ္တဲ့ လူ႔ပတ္၀န္းက်င္ကို စတင္ေက်ာ္ျဖတ္ရသည္။ အေတြ႔အၾကံဳမရွိေသးတဲ့ ကၽြႏု္ပ္အတြက္ ခံႏိုင္ရည္မရွိခဲ့။ သို႔ေပမယ့္ ေရြးခ်ယ္စရာမရွိခဲ့။ အလုပ္မွျပန္ စိတ္ညစ္သမွ်ကို အေဖ့ကိုဖြင့္ေျပာ၊ အေဖ့အားေပးစကားေတြနဲ႔ ေနာက္ေန႔အလုပ္ျပန္၀င္…

ေရမကူးတတ္ခင္က ေရထဲေရာက္လွ်င္အလြန္ေၾကာက္၏။ ေၾကာက္လန္႔တၾကား ကူးခတ္ရင္ ႏွာေခါင္းထဲေရ၀င္၊ ပါးစပ္ထဲေရ၀င္ အေတာ့္ကိုခံရသည္။ က်ိတ္မွိတ္သည္းခံကာ ေရမနစ္ေအာင္ၾကိဳးစားရသည္။ စိတ္ေလွ်ာ့လိုက္ပါက ေရေအာက္ေရာက္ဖို႔က ေျမၾကီးလတ္ခတ္မလြဲေပ။

တစ္စိမ္းေတြၾကားမွာ က်င္လည္ရင္း လူ႔သေဘာမေနာေတြကို တျဖည္းျဖည္းနားလည္ခဲ့တယ္။ လုပ္ငန္းခြင္ထဲမွာ နည္းနည္းေလးသတိလြတ္သြားတာနဲ႔ ကိုယ့္ကိုနင္းကာ ေက်ာ္တက္သြားမည့္သူေတြက အမ်ားၾကီး။ ဒီအတြက္ သတိမလစ္ဖို႔ နဲ႔ အခ်ိန္ႏွင့္အမွ် ပတ္၀န္က်င္းကို ေစာင့္ၾကည့္ေနသည္။ အေဖ့ဆီကရခဲ့တဲ့ ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုးတတ္တဲ့ စိတ္ဓတ္ေတြေၾကာင့္ တျဖည္းျဖည္း အခက္အခဲေတြမွန္သမွ်ကို ေက်ာ္ျဖတ္ႏိုင္ခဲ့သည္။ ေနာက္ပိုင္း လုပ္ငန္းခြင္ မေျပလည္မႈ၊ လူမႈေရးပတ္၀န္းက်င္ အဆင္မေျပမႈမ်ားကို အေဖ့ထံဖြင့္မေျပာခဲ့ေတာ့။ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ အဆင္ေျပေအာင္ေျဖရွင္းႏိုင္ခဲ့သည္။

၂၀၀၅ခုႏွစ္ ေအာက္တိုဘာလမွာ အေကၽြႏု္ပ္ကိုတစ္ေယာက္တည္း လူ႔ေလာကမွာ စိတ္ခ်လက္ခ်ထားခဲ့တယ္။ အေဖ့မရွိေတာ့သည့္ေနာက္ အရင္းႏွီးဆံုးဆိုလို႔ ကၽြႏု္ပ္ မွာ အေမ သာရွိခဲ့သည္။ က်မ္းမာေရးမေကာင္းသည့္ အေမ့ကို ဂရုစုိက္ရင္း တစ္ဖက္မွစီးပြားေရးလုပ္ငန္းကိုလုပ္ကိုင္ခဲ့ရသည္။ ေလာကပင္လယ္ထဲ ျမဳပ္ခ်ည္ေပၚခ်ည္ ကူးခတ္ခဲ့ရသည္။ ေပၚတဲ့အခါမွာ အသက္ကုိ၀ေအာင္ရူ၊ အခန္႔မသင့္လို႔ ျမဳပ္ခဲ့ရင္ဆိုတာကို ၾကိဳတင္ေတြးရင္းျပင္ဆင္ခဲ့ရတယ္။ ျမဳပ္တဲ့အခါမွာ အသက္ရႈေအာင့္ရင္းႏွင့္ ေရငုတ္ပါတတ္ခဲ့သည္။ ေရာက္တဲ့ေနရာမွာ အေတြ႔အၾကံဳကိုရေအာင္ယူခဲ့ရင္း သက္လံုေကာင္းသထက္ ေကာင္းေအာင္သင္ယူခဲ့ရသည္။

၂၀၀၇ ခုႏွစ္ေလာက္မွ စတင္၍ ေရထဲမွတက္ကာ ရြက္လႊင့္ႏိုင္ေအာင္ၾကိဳးစားခဲ့ရာ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ကုန္ပိုင္းေလာက္မွာ ေရထဲမွတက္ကာ ေလွေပၚတက္ရြက္လႊင့္ႏိုင္ခဲ့တယ္။ အမိေျမကိုစြန္႔ကာ ေရၾကည္ရာျမက္ႏုရာသို႔ ဦးတည္လႊင့္ခဲ့ရာ အခုဆုိရင္ အတိုင္းအတာ တစ္ခုဆီသို႔ ေရာက္ခဲ့ေလၿပီ။ ေရွ႕ဆက္ၾကံဳေတြ႔လာရမည္ မုန္တိုင္းေတြ၊ ၀ဲဂယက္ေတြကို ရင္ဆိုင္ႏိုင္ဖို႔ ၾကိဳတင္ျပင္ဆင္ကာ “အတၱာဟိ အတၱေနာ နာေထာ” ဆိုတဲ့ ဘုရားေဟာစကားကို လက္ကိုင္ျပဳရင္း  ရည္မွန္းခ်က္ ပန္းတိုင္းဆီသို႔  ဦးတည္လွ်က္….. ဦးတည္လွ်က္… ဦးတည္လွ်က္….

ေအာင္ပြဲခံတယ္ဆိုတာ ေနာက္ထပ္တိုက္စရာမလိုေတာ့မွ တိုက္ပြဲကို ႏႈတ္ဆက္တဲ့အျပဳအမူတစ္ခုပါ …ကၽြႏု္ပ္မွာ တိုက္ပြဲ၀င္ဖို႕သတၲိေတြပဲရိွတယ္… ေအာင္ပြဲခံဖို႕သတၲိေတြမရိွေသးဘူး…

သူငယ္ခ်င္း နန္းေလေျပႏု တဂ္ထားတဲ့ “ ျဖတ္သန္းခဲ့ေသာ ျမစ္ျပင္မ်ား” ပိုစ့္ကို ေရးသားျခင္းျဖစ္ပါတယ္။

ေဇယ်လင္းထင္
၁၆.၅.၂၀၁၀ (နယုန္လဆန္း ၄ ရက္ ၁၃၇၂ခုႏွစ္၊)

ဆု


ဆု….. ဆု……  ေ၀းခဲ့တာၾကာေပါ့… မေတြ႔ျဖစ္တာ အေတာ္ၾကာပီေပါ့ေနာ္… အခုဆိုမင္းဘယ္မ်ားေရာက္ေနမလဲ…. ငါတို႔ေက်ာင္းတုန္းက မင္းနဲ႔ငါက အနီးဆံုးမွာရွိခဲ့တာေပါ့။ ၁၀ တန္းေအာင္းပီးေတာ့ မင္းနဲ႔အလွမ္းနည္းနည္းေ၀းခဲ့ရတယ္… တကၠသိုလ္ေရာက္ေတာ့ လည္းမေတြ႔ခဲ့ရဘူး…. တျခားအျပင္သင္တန္းတက္ေတာ့မွာ ၂ခါလား  ၃ခါလားမသိဘူး… ဒါေလာက္ပဲေတြ႔ခဲ့ရတယ္… မင္းကိုအရမ္းလြမ္းတယ္…. တခ်ိန္က ငါတို႔အတူသြား၊ အတူလာ၊ မင္းကိုဆြဲၿပီး ပြဲေတြတက္ခဲ့ၾကတာကို ငါအခုထိမေမ့နိုင္ေသးဘူး။ ငါတို႔ကို လူတိုင္းက အားက်တဲ့ မ်က္လံုးေတြနဲ႔ၾကည့္ၾကတာ… ဘယ္ပဲသြားသြား မင္းနဲ႔ငါ့က လက္ခ်င္းခ်ိတ္လွ်က္ပဲ….
သူမ်ားခ်စ္သူရည္းစားေတြေတာင္ ငါတို႔ေလာက္ခ်စ္ႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး။ အခ်စ္ၾကီးရင္ အမ်က္ၾကီးတယ္ဆိုတာ သိပ္မွန္တယ္ေနာ္.. ငါတို႔အခ်စ္ၾကီးခဲ့လို႔ အခုအေ၀းၾကီးေ၀းခဲ့ရတာ….. ငါ့ကိုခြင့္လႊတ္ပါကြာ… ငါမွားခဲ့တဲ့ အမွားေတြအတြက္ ေတာင္းပန္ပါတယ္။ ဒီလုိလုပ္ခဲ့၇တာလဲ မင္းကုိခ်စ္လြန္းလို႔ပါကြာ။ အခု ငါေလ… မင္းနဲ႔နီးစပ္ဖို႔ ငါၾကိဳးစားေနတာ…. သိပ္မလိုေတာ့ဘူး။ ငါမင္းဆီအေရာက္လာခဲ့မယ္ေနာ္… ငါ့တို႔အရင္တုန္းကလို ေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီး တေယာက္လက္တစ္ေယာက္ဆြဲၿပီး ဘ၀ လမ္းကိုဆက္ၾကစို႔… ငါ့ေဘးမွာ မင္းမရွိရင္ မျဖစ္သလို မင္းေဘးမွာ ငါမရွိပဲ မင္းအေဖာ္မဲ့ေနမွာကို ငါမလိုလားဘူး။ မင္းကိုအရမ္းခ်စ္ၾကတဲ့သူေတြ မင္းအနားမွာ ပတ္လည္၀ိုင္းေနတယ္ဆိုတာငါသိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မင္းငါ့ကိုသစၥာရွိရွိေစာင့္ေနမယ္ဆိုတာ ငါယံုၾကည္တယ္။ ငါတို႔ အနာဂတ္ကို အတူတူျဖတ္က်ာ္ၾကစို႔…… ငါမွားခဲ့တဲ့ အမွားေတြကိုမင္းခြင့္လႊတ္ႏိုင္မွာပါ။ မင္းကို တန္ဖိုးထားလြန္းလို႔.. ခ်စ္လြန္းလို႔ပါ… ဒီတစ္ေခါက္ေတာ့ ငါ့ကုိယံုၾကည္ပီးေစာင့္ေနေပးေနာ္… ပါေမာကၡေတြ၊ ဆရာဆရာမေတြ ေရွ႕မွာ တက္ပီး မင္းကိုယူမယ္ေနာ္…… ထြက္မေျပးပါနဲ႔ေတာ့ကြာ… ငါ့ဆီကိုအေျပးလာခဲ့ပါေနာ္…

တူေသာ အက်ိဳး


တစ္ဖက္သားကို
ေႏြးေႏြးေထြးေထြး ခ်စ္ခင္တတ္ရင္
ကိုယ့္ကို ေႏြးေႏြးေထြးေထြး
ခ်စ္ခင္မယ့္သူ ေပၚလာမွာပါ။

တစ္ဖက္သားကို
ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုး ၾကင္နာတတ္ရင္
ကိုယ့္ကုိယ္ ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုး
ၾကင္နာမယ့္သူ ေရာက္လာမွာပါ။

တစ္ဖက္သားကို
ေထြးေထြးပိုက္ပိုက္ ယုယတတ္ရင္
ကိုယ္ကို ေထြးေထြးပိုက္ပိုက္
ယုယမယ့္သူ ရွိလာမွာပါ။

တူေသာ အက်ိဳးေပးတတ္တဲ့
ကံတရားကို ဘယ္သူမ်ား
ဟန္႔တားႏိုင္တာ မွတ္လို႔….။

အိမ္ျပန္ခ်ိန္


မေန႕ကအလုပ္ကေနေစာေစာအိမ္ျပန္ရတဲ႔ေန႔    တစ္လမ္းလုံးသီခ်င္းေလးတညည္းညည္းနဲ႔ေပါ႔ေလ၊အိမ္ေရာက္ရင္ ပုဇြန္နဲ႔ခ်ဥ္ေပါင္နဲ႔ခ်က္မယ္။

ဘာျပီးရင္ဘာလုပ္မယ္အစီအစဥ္ေလးေတြဆြဲလုိ႕ ဒီလုိေန႔မ်ိဳးကလည္း ရေတာင္႔ရခဲေန႔မ်ိဳးကုိး အလုပ္မွာကေစာေစာအိမ္ျပန္ရတယ္လုိ႔မရွိဘူး။

ေနာက္က်မွအိမ္ျပန္ရတာကမ်ားတယ္၊အလုပ္ခ်ိန္စိေအာင္လုပ္ရင္ လုပ္ရ သုိ႔မဟုတ္ရင္အလုပ္ခ်ိန္ထက္ ဆယ္မိနစ္ ဆယ္႔ငါးမိနစ္ခန္႔ေနာက္က်ျပီးမွ

အိမ္ျပန္ရတဲ႔အခါမ်ားတယ္။

အလုပ္ရွင္သူေဌးကလည္း တရုတ္ေပသီးဗ် တစ္ခါတစ္ေလ ကုိယ္ကအိမ္ျပန္ခ်ိန္ေရာက္လုိ႔ အလုပ္ကလက္စသတ္ျပီးေနျပီ သူကဒီအခ်ိန္မွအေရးေကာင္းတုန္း

က်ေနာ္တုိ႕ျမန္မာေတြမွာကလည္း အစဥ္အလာတစ္လုိျဖစ္ေနတာရွိတယ္ ဒါဘာလဲဆုိ အားနာတတ္လြန္းတာ၊ရွက္တတ္လြန္းတာ ကုိယ္ကအိမ္ျပန္ခ်င္ေနျပီ

သူေဌးကမျပန္ေသးဘူး ဒီေတာ႔ကာ သူေဌးအရင္ကုိယ္ျပန္္နွင္႔ရမွာကုိ ရွက္သလုိလုိ၊ အားနာမိသလုိလုိနဲ႔ သူေဌးျပန္တဲ႔ထိလုပ္ေပးရတဲ႔ခါေတြလည္းရွိတာေပါ႔ေလ။

တစ္ခါတစ္ေလမ်ားဆုိ သူေဌးကုိအခန္းျပင္ဆြဲထုတ္ျပီး အိမ္ျပန္ေသးဘူးလား အိမ္ျပန္ခ်ိန္ေရာက္ျပီလုိ႔ ေမးျပစ္ခ်င္ေလာက္ေအာင္ျဖစ္တယ္။

ဟုတ္တယ္ေလဗ်ာ ကုိယ္႔မွာက အိမ္ျပန္ေရာက္မွ ခ်က္ရ၊ျပဳတ္ရ၊ေရခ်ိဳး၊အ၀တ္ေလွ်ာ္၊မီးပူထုိးနွင္႔ဘုရားရွင္ခုိးခ်ိန္ဆုိတာမနည္းလုယူရတယ္။

သူတုိ႔ကေတာ႔ဆုိင္တစ္ဆုိင္၀င္ထုိင္လုိက္ရုံပဲ ဒီနုိင္ငံက တရုတ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ၀ယ္စားၾကတာမ်ားတယ္၊ခ်က္စားေလ႔မရွိၾကဘူး။

ကုိယ္ေတြဒီလုိ၀ယ္စားၾကည္႕ပါလား ကုလားခတ္တဲ႔ေရ ကုလားေျခေဆးတာနဲ႔တင္ေလာက္မွာမဟုတ္။
************************************@********

အဟဲ ေျပာရင္းနဲ႔ဆုိလုိရင္းေတြေတာင္ လြဲကုန္ျပီ က်ေနာ္ေတြးျဖစ္သြားတာေလးပါ။

က်ေနာ္တုိ႔ေတြ အိမ္ျပန္ခ်ိန္ဆုိ ေရာက္မလာေသးခင္မွာလည္းေမွ်ာ္လင္႔တမ္းတမိသလုိ ေရာက္လာခ်ိန္မွာလည္းေပ်ာ္ၾကတယ္။

က်ေနာ္တုိ႔လုိ အသိဥာဏ္ရွိတဲ႔ လူသားေတြတင္ ေပ်ာ္ေနတတ္ၾကတာမဟုတ္ပဲ တိရိစာၦန္ေလးေတြပါသူတုိ႔ေတြရဲ႕အိပ္တန္းျပန္ခ်ိန္ဆုိ

တြတ္တီးတြတ္တာ တက်ိက်ိနဲ႔ေပ်ာ္ေနတတ္ၾကတယ္။ ၾကက္ကေလးေတြ၊ငွက္ကေလးေတြ အစရွိသျဖင္႔ေပါ႔ေလ ေနညိဳခ်ိန္ေရာက္ျပီဆုိတာနဲ႕

အုပ္စုလုိက္၊အသင္းလုိက္ တစ္ေကာင္နဲ႔တစ္ေကာင္တက်ိက်ိ တြတ္ထုိးရင္ေပ်ာ္ေနၾကတယ္ဆုိတာ ျမင္ရုံနဲ႔သိနုိင္တယ္။

ဒီလုိပါပဲက်ေနာ္တုိ႔လူသားေတြ ခေလး၊လူငယ္၊လူလတ္၊လူၾကီးသူ႕အရြယ္နဲ႔သူ လုပ္းငန္းခြင္၊ဌာန၊ေနရာ။ေဒသ အသီးသီးကေန အိမ္ျပန္ခ်ိန္ေရာက္ျပီဆုိတာနွင္႔

ေပ်ာ္ေနတတ္ၾကတယ္။ ေနရာ၊ေဒသ၊ဌာန၊လုပ္ငန္းခြင္ေတြ မတူညီက်သလုိ က်ေနာ္တုိ႕ေတြရဲ႕အိမ္ျပန္ခ်ိန္ေတြဟာလည္း တစ္ေယာက္နွင္႔တစ္ေယာက္ မတူညီဘူး။

ေစာေစာအိမ္ျပန္သြားရတဲ႕လူေတြရွိသလုိ ေနာက္က်မွျပန္ရတဲ႕သူေတြလည္းရွိတယ္။

က်ေနာ္ေျပာျဖစ္ေနတဲ႔စကားေလးရွိတယ္ လုပ္ငန္းခြင္မွာ အဆင္မေျပတဲ႔ခါပဲျဖစ္ျဖစ္၊အျခားသူတစ္ေယာက္ တစ္ဖက္လူနဲ႕အဆင္မေျပျဖစ္ၾကတဲ႔ခါပဲျဖစ္ျဖစ္

သည္းခံပါဗ်ာ အခ်ိန္တန္ရင္ေတာ႔ ကုိယ္႕အထုပ္ကုိဆြဲလုိ႔ အိမ္ျပန္ၾကရမွာ က်ေနာ္ဘာရယ္မဟုတ္ေျပာျဖစ္ေနတဲ႔ လက္သုံးစကား က်ေနာ္ဒီစကားရဲ႕

အဓိပၸာယ္ကုိ ေလးေလးနက္နက္ေတြးျပီး ေဖာ္ၾကည္႔ျဖစ္တယ္၊ တကယ္တမ္းလည္း က်ေနာ္တုိ႔ေတြရဲ႕ အိမ္ျပန္ခ်ိန္မွာ ကုိယ္႕အထုပ္ကုိဆြဲလုိ႔ျပန္ခဲ႔ရတာခ်ည္းပါပဲ။

ဒီေတာ႔ က်ေနာ္တုိ႔ေတြရဲ႕ ဘ၀ေန၀င္ခ်ိန္မွာေရာ စိတ္လက္ေပ်ာ္ရႊင္စြါနဲ႔  ဘယ္လုိအထုပ္မ်ိဳးကုိဆြဲျပီးအိမ္ျပန္ၾကမလဲ?…………..

(၁) ဒါနအထုပ္လား?………

(၂) သီလအထုပ္လား?……..

(၃)ဘာ၀နာအထုပ္လား?…………..

လားေပါင္းမ်ားစြါနဲ႔ ဘာအထုပ္မွ မဆြဲလုိက္ရဘဲ ျဖတ္သန္းေနတုန္း အိမ္ျပန္ခ်ိန္ အေၾကြေစာရင္ျဖင္႔…………………………………။

ေတြးျဖစ္သြားတာေလးပါခင္ဗ်ာ.။

မိမိျပဳေသာ   ေကာင္းေသာ၊ဆုိးေသာအမူ႕သည္ မိမိ၏သမုိင္းသာျဖစ္သည္။

ခုိင္ႏုငယ္(၇.၅.၂၀၁၀)ည ၁၁း၃၀